Hoi, ik ben 42 jaar, vrouw en ik heb een relatie. Ik hoop hier een beetje herkenning te vinden. Ik zie het eigenlijk niet meer zo goed zitten. De meeste tijd moet ik al mijn gevoelens onderdrukken en in mijn relatie is het nog nooit echt vlot gelopen. Ik vecht al 4 jaar tegen 'weer alleen zijn', ik slaag er niet in om positief te zijn in een relatie. We zijn enkele maanden geleden met relatietherapie begonnen en daar kreeg ik die diagnose. Ik had toen het boekje 'niet geborgen geboren' gelezen en ik herkende daar heel veel in. Ik herkende ook heel veel bij een vriendin die helaas heel ver woont maar dezelfde symptomen heeft als ik. Indertijd ben ik naar Nederland verhuisd voor mijn vriend, in de hoop dat ik met geduld en doorzettingsvermogen, het wel zou veranderen maar integendeel: ik heb alleen maar meer weerstand en ik wordt soms kwaad voor niks. Het is mij allemaal teveel. Ik zou ook in therapie gaan voor mezelf maar tot nu toe nog niks zinnigs gevonden: de laatste intake was heel 'ongelukkig': ik had namelijk te veel problemen en ik zou het nooit kunnen. Hoe moet ik in hemelsnaam van mijn problemen afkomen dan. Ik ben al een tijdje bezig met zenmeditatie in de hoop om om te kunnen met mijn problemen, wat meer rust vinden en meer basis maar dit gaat traag en ik weet ook niet of het een goede weg is. Ik moet het preceis allemaal alleen uitzoeken en ik vertrouw ook niemand want die laten het toch afweten. Dat is het ook wel, ik ben niet in staat om iemand te vertrouwen en dit wordt ook wel iedere keer weer bevestigt. Ik heb ook geen vertrouwen meer in de relatietherapie en eerlijk gezegd zou ik graag opstappen maar die stap is ook zo moeilijk. Hij doet wel zijn best maar het komt niet aan. Ik kan niks voor hem voelen en dat is zo lastig om vol te houden. Dus blijf ik uit schuldgevoel bij hem.
Ik woon anderhalf jaar in Nederland en ik loop hier tegen van alles aan: ik leer geen mensen kennen of zeer moeilijk. Ik voel me nooit op mijn gemak in een groep. Ik ga bijvoorbeeld gaan hardlopen maar de sociale contacten zijn er echt te veel aan. Ik wil wel, maar ik zie iedereen zo gezellig onder elkaar praten dat ik denk 'wat doe ik er toe', 'men zoekt hier geen contact meer' Ik merk dat wel dat andere nieuwkomers vaak wel aansluiting vinden. Maar zoals altijd blijf ik alleen en moet ik het alleen doen. Ik voel me soms echt te veel op deze wereld.
Ik werk niet sinds vier jaar omdat ik slecht zie. En het zou wel weer kunnen mits aanpassingen maar ik heb er zoveel schrik voor. Ik heb voordien administratie gedaan en dat ligt me totaal niet. Maar omdat ik bang was deze job te verliezen, ben ik daar veel te lang gebleven. Ook daar had ik moeite met een aantal collega's. Ik wou werken en ik 'vergat' dat je ook sociale contacten moest maken.
Ik zou vrijwilligerswerk kunnen doen maar dat schrikt mij ook af: angst voor mensen / visuele beperking. Dit vergt weer aanpassing wat ze niet kunnen.
Door die visuele bepering kan ik minder mijn andere problemen maskeren, moet ik wel meer contact zoeken met andere mensen maar dit roept zoveel stress op. Voor mijn relatie, leefde ik alleen en ik had wel een beetje mijn draai gevonden: ik probeerde zoveel mogelijk pijnlijke zaken te vermijden en probeerde me alleen goed te voelen alhoewel ik me vaak heel eenzaam voelde. Maar in een relatie voel ik me ook ontzettend eenzaam en heb ik weer last van mijn woede-uitbarstingen. Ik zou dit het liefst weer vermijden maar ik weet dat dit geen oplossing is. Maar wat dan wel. Het is lastig want ik slaap ook heel slecht.
Met mijn familie heb ik maar een oppervlakkige band, het voelt toch zo en hoe kan je dan openstaan voor je schoonfamilie? Ook nog zoiets, daar schaam ik me dood omdat ik zo'n slechte partner ben voor hun zoon.
En voor de rest: ik ben nu sinds januari thuis (na mijn revalidatie) en ik probeer hier de weg te leren kennen, allerlei cursussen te volgen en toch onder de mensen te komen. Ik moet er hard voor vechten. En dan maar hopen dat het beter wordt.
Artikelen 