Na deze site vorig jaar ontdekt te hebben maar er niets mee gedaan te hebben, wil ik me toch even voorstellen.
Ik ben een vrouw van 46 en sinds enkele maanden weer alleen, dit keer na een relatie van 5 jaar.
Na jaren van therapie en uitgebreid zelfonderzoek, hard werken om mijzelf gelukkiger te voelen, diepe twijfel wat er mis met me is, nog meer mijn best doen om dingen te veranderen, begin ik me te realiseren dat het kernprobleem een zgn onveilige hechting is. Ik ervaar het als het ontbreken van veiligheid in mijzelf. Inderdaad het ontbreken van een bodem. Wat ik ook doe, welke therapie ik ook gevolgd heb, hoe hard ik ook mijn best doe die bodem ontstond maar niet. Ik voel me een ezel die zich ontelbare keren aan dezelfde steen stoot. Ben ik nu zo hardleers, zo koppig, zijn de gedachten die steeds maar weer bij me opkwamen. Wat doe ik verkeerd?
De problemen die ik steeds maar weer tegenkom ontstaan steeds in mijn liefdesrelaties. Na een veelbelovend begin komen de eerste scheurtjes na zo'n 3 maanden. De ander wil nabijheid, ik duw weg, voel me geclaimd, maar voel me ook schuldig. Terwijl ik die ander zeker niet kwijt wil. Al snel wordt sexualiteit een hot issue: ik dwing mijzelf er nog toe gedurende een paar maanden, maar na een half jaar is het stop en het blijft stop. Dan ontstaat geleidelijk de verwijdering, de ander voelt zich afgewezen en wordt boos, verdrietig en begrijpt het niet. Ik ook niet, maar het gebeurt iedere keer weer. Hoe ik ook mijn best doe om het dit keer anders te doen.
Goed het is een intiemer verhaal geworden dan ik van plan was. Maar het zit me ontzttend hoog en ik ben als de dood om uiteindelijk alleen te blijven. Een enorm gevoel van eenzaamheid nu en in de toekomst.
Ik hoop niet dat ik mensen met dit verhaal afschrik, wat ik graag wil is herkenning en het liest natuurlijk adviezen hoe ik dit in godsnaam kan veranderen.
Jacqueline
Hoi Jaqueline,
Ik heb ook een HS (angstig vermijdend). Ik weet dit sinds een jaar of 3 (ben nu 37) ook door zelfonderzoek en een boek en later is er ook een diagnose gesteld. Ik herken mezelf heel erg in jou verhaal mbt relaties. Ik heb al een lange relatie van 10 jr. maar het gaat absoluut niet goed. Net als jij wil ik hem niet kwijt maar doe er ondertussen alles aan om hem van me af te stoten. Soms kan ik echter ook heel claimend zijn, lekker logisch
Verder heb ik ook niemand omdat ik niemand vertrouw en ben extreem introvert. Ik kan me slecht uiten en voel me dan ook altijd alleen. Vroeger als kind had ik ook al vreemd gedrag en dacht altijd al dat er iets niet klopte aan mij.
Ik heb verschillende terapieen gedaan maar helaas heeft nog niets geholpen. Ik ben dan ook erg bang dat ik nooit gelukkig zal worden en dat ik andere ook ongelukkig maak. Ik wil via deze weg graag in contact komen met mensen die dit ook hebben, gedeelde smart is misschien halve smart en wie weet komt er ergens een oplossing....
Artikelen 
