8 jaar geleden heb ik een geweldige meid ontmoet. De relatie ging vooral met ups en natuurlijk waren er soms ruzies. Ik had het idee dat alles goed liep. Inmiddels hebben we 2 dochters. 1 van 5 jaar en 1 van 2. Het liep allemaal zo voor de wind.
Mijn vriendin wou altijd heel graag trouwen. Van mij hoefde dat niet zo. Vond er nooit echt een meerwaarde aan. Toch in Oktober 2008 besloten dat we maar zouden gaan trouwen. Wou het graag voor haar doen, zelf vond ik het ook wel leuk hoor. Ze wou graag dezelfde naam als van de kinderen hebben.
We waren druk bezig met het plannen en uitzoeken van alles. We hebben bijna alles geregeld tot het noodlot toesloeg. Op 10 Juni vertelde ze me dat ze toch niet meer wou trouwen. Ik natuurlijk helemaal beduusd en verdrietig hoe kan dat nou. Ze kon het moeilijk uitleggen maar zei elke keer ‘het gevoel is weg’. Eenmaal hier over heen gekomen dacht ik dat de tijd dan rijp was dat we er aan gingen werken en had de hoop dat alles weer goed kwam.
Ondertussen veel gepraat met een goede vriendin (die kent haar al 12 jaar, en mij dus 8 jaar) van ons (die werkt met jeugd met hechtingsproblemen) en die heeft een beetje aangegeven dat ze denkt dat ze hechtingsstoornis heeft.
Na een maand hadden we de eerste relatietherapie (12 Augustus). Ik had afgelopen maand zo mijn best gedaan en deed alles voor haar. Ik had dus het idee dat het wel positief zou zijn. Maar nee dus L Daarna ging het heeeeeel snel en 16 Augustus heeft ze me verteld dat we maar uit elkaar moesten gaan. Nou ik helemaal verdrietig natuurlijk. Ben er helemaal kapot van.
Maar waar ik eigenlijk het meeste mee zit en veel met onze vriendin over praat is die hechtingsstoornis. Ze kan het natuurlijk niet zeggen dat ze het heeft maar kan me wel dingen vertellen over haar. En die kloppen inderdaad allemaal.
Afgelopen weekend nog even met haar gesproken en toen gaf ze me een paar zinnen wat me enorm verdrietig maakte.
Omdat ze waarschijnlijk die hechtingsstoornis heeft stoot ze je af. Omdat ze bang is zelf afgestoten/verlaten te worden door jouw.
Ze maakt je emotioneel kapot en zelf weet ze niet dat ze dat doet.
Vindt het allemaal verschrikkelijk om te horen. Helemaal omdat ze zichzelf veel in een slachtofferrol drukt. Terwijl ik volgens mij het slachtoffer ben. Ben er helemaal kapot van.
Hoe kan dit nou gebeuren.
Ik heb het gedicht wat op deze site staat ook aan haar gegeven. En toen ze halverwege was zei ze: Gaat dit over onze oudste dochter??
Gek hoor, maar ook wel begrijpelijk. Ze ziet het (nog) niet.
Wie oh wie kan me helpen met uitleg en wie weet of ik ergens terecht kan of misschien een goed boek?
Ik denk dat ik haar niet terug ga krijgen als ik dit allemaal hoor, maar zou toch graag willen weten wat er allemaal in het hoofd van haar omgaat en hoe je daar op kan reageren.
Alvast bedankt.
PS. Ik kan best bevatten dat het gevoel echt weg is. Maar waarom probeert ze mij emotioneel kapot te maken. Die link kan ik niet vinden. Ik ben toch niet op de een of andere moment een monster geworden?
jeetje, het galmt voor mijn gevoel. :-)
Hoi, mijn naam is Elli, moeder van 2, samenwonend en eigenaar van de stempel 'hechtingsstoornis'.
Dmv therapie en studie ben ik een heel eind, doch, je verhaal, leek hier en daar wel op datgene wat mijn man me wel eens beschreef...
Misschien kan ik je helpen? Geen idee, maar als je graag een mailtje stuurt, mag dat.
Groeten,
Elli.
Artikelen 