Zo ervaar ik mijzelf. Ik besta gewoon niet. Ondanks dat er iemand is die truus heet, 38 jaar is, getrouwd is, en zelfs moeder is(!). Een onwerkelijke situatie. En zo voelt het ook. Ik ben een zombie.
Ik ben 38 jaar geleden geboren in het Wilhelmina Ziekenhuis in Assen. Ik ben gelijk nadat ik uit mijn "moeder" gegleden of geperst ben, weg gedragen naar een andere ruimte. Dat was beter vonden artsen in 1968. Mijn "moeder heeft mij nog een keer gezien, dat was op de 3e dag van mijn leven. Ze vond mij een hele mooie baby met mooie zwarte haartjes. Dat is en was het enige wat mijn moeder over mij gezegt heeft.(moet je zien in de context met wat je normaal gesproken in je leven van je moeder over jezelf moet horen).
Op de 10e dag van mijn leven ben ik naar het kindertehuis toevluchtsoord in Groningenstad gebracht. Ik was een rustig en tevreden babytje die altijd haar flesje leegdronk en in de box rustig om haar heen lag te kijken. Vreemd. Ik had moetten schreeuwen. Ik had moetten huilen, 24 uur per dag lang. Ik had overstrekt moetten zijn, voeding moetten weigeren of moetten uitkotsen. Ik had moetten laten weten dat ik pijn en verdriet had en dat ik dit niet wilde. Dat ik mijn moeder terug wilde en wel meteen. Vreemd.
Op 24 januari 1969 ben ik met mijn adoptieouders mee naar hun huis in Leeuwarden gegaan. Dat was op een vrijdag. Op dinsdag ochtend had mijn adoptiemoeder een telefoontje gekregen waarin haar vertelt werd dat ze mij als kind kreeg. Ik geloof dat ze die middag of de volgende dag naar groningen is gekomen om met mij kennis te maken. Bij het volgende "contact"mocht ik mee naar hun huis. En daar is volgens mij de echte stoornis begonnen. Ik het kindertehuis had ik volgens de maatschappelijk werkster die ik een aantaljaren geleden gesproken heb een doorgewinterde kinderverzorgster. Volgens mij heette ze Driekje. Zo ie zo zat het huis van mijn adoptieouders vol me visite op de dag van mijn aankomst en was ik hun eerste "kind" , dus alles moest nog leren en zo is het natuurlijk mijn hele leven daar doorgegaan.
Mijn adoptieouders waren blij met mij zolang ik baby was en nog geen eigen wil had. Daarna werd het moeilijk. Toen ik 3 jaar was kwam er een adoptiebroertje bij. Een echte huilebalk. Voor mijn gevoel heb ik nooit zoveel met hem gehad. Hij wel met mij.
Vooral toen ik een jaar of 7 was, ging het goed mis. Ik werd gepest op school en niet zo'n klein beetje ook. verder ben ik anderhalf jaar ziek geweest. In de tijd lag ik vaak alleen op bed. Er werd niet veel met mij gedaan. Ik weet zelf ook wel hoe moeilijk het is je tijd te verdelen tussen huishouden en kind, maar ik vond het ook wel prettig op bed. Ik hoefde lekker niets te doen en ik voelde mij veilig.
Na mijn ziekte ging ik weer volop naar school. Het pesten is later wel overgegaan, maar ik bleef iemand die met de underdog optrok. Later ben ik gaan stelen. Uit de winkel en van mijn adoptieouders. Ik verveelde mij gewoon.
Toen ik 10 was verhuisden wij naar Gorredijk. Een dorp paste beter bij mij. De school was kleiner en gemoedelijker. Maar het pesten begon weer. Ik was een kind wat opschepte. Intressant deed. Zo,n wijs kind.
Ik ben op school er nooit echt tussen gekomen. Toen ik in de zesde klas zat kan ik mij een moment herrinderen tijdens nederlandse les, dat ik dacht "ach laat maar, ik leer het toch nooit"en heb niet meer opgelet.
Aan het einde van mijn basisschool dacht ik dat ik naar het vwo kon. Het werd huishoudschool(?). Ik moet zijdelijngs vermelden dat deze gedachte puur te maken kan hebben met weinig zelfkennis en foute voorlichting uit de hoek adoptieouders, maar in mijn biologische families komen een redelijk aantal academischi voor(?).
Het werd huishoudschool en o wat was ik naief. Ik werd opgegeten. Als ik al eens een keer voor een fuif werd uitgenodigt, snapte ik er niks van dat jongens en meisjes in de slaapkamers verdwenen. Ik dacht dat jongens MIJ echt leuk vonden en verkering met mij wilde. Ik durfde ook geen nee te zeggen, terwijl de heren hele andere ideeen hadden.
Op mijn 15de heb ik een flesje slaappillen opgegeten. 20 mogadons. Een niet echt bewuste actie. Ik wou gewoon niet meer. Volgens mij was ik ook erg moe in die tijd. Het onregelmatige van het voortgezetonderwijs kon ik niet aan. Plus alle hormonale en lichaamlijke veranderingen. De reactie van mijn adoptie moeder was dat ik hun dit niet aan kon doen. Sessies bij het RIAG starte. Ik kon goed verhalen vertellen.
Op mijn 16e leerde ik een gewone aardige jongen kennen. Hij was echt verliefd op mij. Het leek mij niet verstandig verkering te nemen. Ik heb hem verteld dat als hij voor mij koos, hij voor problemen koos. Hij hield wel van problemen. De verkering starte. Hij kwam uit een heel simpel gezin, waar ze van voetbal en op volle toeren hielden. En op zaterdag kaas en worst aten bij het bier. Het was een lieve verkering, alleen toen ik 18 was wou ik wel wat spanning. Ik had mijn borsten laten verkleinen en was flink afgevallen, ik voelde mij wat zekerder.
Maar dat spannende kon ik helemaal niet aan, en ik "nam "op mijn 19e verkering met een man van 32. Iemand die ook erg graag een relatie wilde. Hij had een eigen huis, en trok er bij in. geld om op mijzelf te wonen had ik niet en ik wilde erg graag het huis uit. Ik deed niets in het huishouden, en gaf te veel geld uit. Als hij met mij daar over probeerde te praten trok ik mij daar niets van aan. Op mijn 20e ben ik samen met de helft (!) van het huisraad vertrokken. Mijn adoptie vader richtte mijn flat in en daar zat ik dan. Voor mijn opleiding agogische werkster was ik gezakt dus die moest ik nog eenjaartje overdoen. Ook die werd betaald door mijn adoptieouders.
Ik kwam al gauw in de financiele problemen. Ik kon totaal niet met geld omgaan. Ik maakte de rekeningen gewoon niet open. Ook dit werd door mijn adoptievader weer rechtgetrokken. Er werd bijna niet over gepraat. Kreeg wel veel verwijten over wat ze allemaal voor mij hadden gedaan en dat ik ze dit iedere keer weer aan deed.
Toen ging ik werken. mensen op straat een lidmaatschap van de ECI aansmeren. Ook hier was ik weer de naiefe werknemer, maar ik kon wel verkopen. Verder draaide mijn leven om stappen en one night stands.
Op mijn 21ste werd ik perongeluk verliefd op een man van 36. De relatie had uiteindelijk een negatief effect op mij, maar van hem heb ik wel een hoop geleerd. Bij hem voelde ik voor het eerst in mijn leven mijzelf veilig en geborgen. Rustig en stabiel. Des te harder de val toen hij de relatie stop zetten. Ik heb hem gewoon gestakt. Hij moest uiteindelijk de deur keihard in mijn gezicht dichtsmijten, toen pas liet ik hem met rust. Ik was daarna kompleet stuurloos. Sessies bij het RIAG volgde en stopte weer.
Op mijn 25ste leerde ik mijn man kennen. Rustig typ, goede baan eigen huis, vrienden (want die had en heb ik niet) tada, ik kon er weer zo instappen. Na 1 jaar op mijn initiatief besloten het jaar daarna te gaan trouwen. En ....in dat jaar raakte ik weer overspannen. Mijn adoptieverleden kwam omhoog. Ik heb in dat jaar 1 maal mijn biologische vader ontmoet. Een gesprek van 2 uur bij van der valk in Assen. Toen ik het gesprek inging wist ik nog niet dat hij mijn biovader was. Ik had een beetje informatie en daaruit bleek dat hij het wel eens zou kunnen zijn. In ons gesprek kwamen we door onze verhalen bijelkaar te leggen er achter dat dit zo was. Ik zag er onberispelijk en charmant uit en heb in het gesprek alle sociaal correcte antwoorden gegeven. Ik was een verstandige en begripvolle gesprekspartner. Bij thuiskomst heeft hij tegen zijn vrouw gezegt dat ik een aardige vrouw was(!) En dat was de regel die mijn vader mij gegeven heeft. Nu baal ik dat ik hem heb laten gaan. Dat ik niet gezegt heb dat ik meer wilde dan 1 gesprek. Dat ik niet gezegt heb dat ik niet faire vond dat hij wel mijn naam en adresgegevens had en ik niet de zijne. Dat ik niet gezegt heb dat ik hem nodig had en dat ik hem op mijn trouwdag wilde.Dat ik niet gezegt heb dat ik hem niet kwijt wilde. Mijn moeder is toen ik 2 jaar was overleden (wel of niet opzettelijk) door een overdosis vesparax. Mijn vader leeft inmiddels ook niet meer.
In 1997 ben ik getrouwd met alles er op en er aan. Door mijzelf tot in de puntjes georganiseerd. En ik..... ik was die dag zwaar depressief.
In 1999 raakte ik na 3 jaar proberen zwanger. Ik wilde graag een baby. Een baby. dat is wat anders dan een kind. Dat ben ik zelf nog.
Ik merkte in mijn zwangersschap dat ik totaal niettegen spanning kon. Ik ben na 5 maanden de ziektewet ingegaan. Ben op de bank gaan zitten en er niet meer afgekomen. Veilig. Het werd een meisje, Na de geboorte, wat uiteindelijk een keizersneede werd, zeiden haar oogjes mama. Maar dat voelde ik niet. Ik wou alleen maar slapen. de dagen daarna lag ze naast mij in een bedje. Ik waakte over haar als een leeuwin over haar welpje.
Mijn man moest na 3 weken weer aan het werk. Hij is door de week niet thuis. Ik was totaal overspannen. Maar hier heb ik of iemand anders niets mee gedaan. Ik kon en kan de opvoeding niet aan. Toen ze 2 was ging ze naar de kinderopvang 2 dagen per week en ik ging aan het werk op een call center. Ik raakte weer overspannen.
Ik was er inmiddels achtergekomen dat mijn klachten met mijn adoptie te maken hadden en kwam bij een hulpverlener die daar verstand van moest hebben. Zijn diagnose ; een hechingstoornis en rouwverwerking. Woorden die ik kende van naam, niet van inhoud. Bij hem ben ik mijn verleden gaan onderzoeken en gaan voelen. Mijn dochter werd 4. Ging dus niet meer naar de kinderopvang en ik moest haar in mijn kringetje laten of ik wilde of niet. Ik begon een band te voellen. Ik begon te voellen. Maar die gevoelens waren gevoelens die een kind van ongeveer 3 heeft. Wij werden heel close. We waren een soort zusjes waarvan zij de oudste was. Het kind in mij spiegelde zich aan haar en zo kreeg ik identiteit.Ik vertelde haar alles en legde alles uit. Totdat een nichtje met wie zij een enorme band voelde haar afwees. Daar had ik geen verklaring voor. Ik kon het niet verdragen dat dit gebeurde, verbrak het contact met mijn eigen gevoel en duwde mijn dochtje uit mijn cirkeltje. Dat was afgelopen zomer. Toen dat gebeurde zaten we inmiddels midden in de verbouwing. Een verbouwing die wel klaar is, maar de inrichting nog lang niet. ALs je niet weet wie je bent weet je ook niet wat je wilt.
Inmiddels ben ik na 3 jaar gestopt bij mijn adoptiehulpverlener. We lieppen vast en door een niet slimme zet van hem ben ik het vertrouwen in hem kwijtgeraakt. Nu heb ik een nieuwe hulpverlener, een ortopedagoog gespecialiseerd in hechtingstoornissen. Afspraken om de 3 a 4 weken.
Emotioneel voel ik met niemand een band. Ik kan de kracht niet opbrengen om te leven. Ik kan de kracht niet opbrengen om emotioneel op eigen benen te staan. Daar voor heb ik ouders nodig die mij stimuleren, maar ook straffen. Die mij leren dat er verschillende soorten gevoels bestaan en dat je boos mag zijn als je onrecht word aangedaan. Maar dat dingen ook niet altijd gaan zoals je wilt. Net zoals ik eigenlijk bij mijn dochter moet doen, maar vaak de kracht en de vaardigheid niet voor heb. Ik ben nog niet een eigen persoon geworden. Ik ben nog steeds niet op eigen benen gaan staan.
lieve Truus, wat een heftig verhaal. daar bij vergeleken voel ik me een hypochonder... ik herhaal het hier ook nog een keer: heb je wel eens hapto-therapie overwogen? ik lijk wel een vertegenwoordiger.. maar ik heb een hele fijne therapeute getroffen en ik groei enorm het afgelopen half jaar... gr B
Gewijzigd door rule74 op 27-04-2009 22:37
Goh, wat een verhaal zeg. Zelf heb ik ook hele goede ervaring gehad met Haptonomie. Je leert dichterbij je gevoelens te staan, je hoeft dus niet zo veel te praten zoals bij het RIAGG / GGZ en wordt er niet zo afgeweken van je zorgvraag. Door aanraking kom je tot je diepste gevoelens. Ik vond het wel heel erg moeilijk en soms was het ook heel erg heftig / eng, maar het resultaat mag er wel zijn hoor. Ik heb er veel meer aan gehad dan met het RIAGG / GGZ. Ik heb veel mogen huilen, mijn woede mogen uiten, etc. Het luchtte op dat moment erg op.
Het is wel van belang dat je je heel erg veilig / prettig voelt bij de therapeut want anders werkt het echt niet hoor (maar dat geldt natuurlijk voor alles, als je in therapie gaat)! In het begin had ik een mannelijke therapeut, maar dat werkte voor mij niet. Gelukkig gaf hij aan dat het voor mij misschien wel beter was om een vrouwelijke therapeute te nemen, ik kon kiezen tussen een wat zakelijker type of meer een moeder-type. De moeder-type paste het beste bij me, iemand die zacht en warm is. Wie weet vind je dit wel het proberen waard.
Wat ook goed kan werken is mediteren of Thai Chi / Yoga, als je daar voor open kunt staan zou het misschien ook voor jou een verrijking kunnen zijn.
Zelf ben ik geadopteerd, dochter van gescheiden ouders en ben ik 37 jaar, getrouwd met een man die veel geduld met mij heeft en ik wel af en toe een potje mag breken en verder heb ik 3 hele lieve kinderen.
Ook ik vind het erg lastig mensen te vertrouwen, voel ik me heel erg alleen (ook al heb ik genoeg lieve mensen om me heen), heb ik woede aanvallen, voel ik me soms erg somber, heb ik soms een gevoel van machteloosheid in me, krijs ik als een speenvarken die zich niet begrepen voelt alles bij elkaar, wil ik altijd verhuizen of roep ik regelmatig tegen mijn man dat ik maar liever wil scheiden om liever alleen te zijn en dan wens rust te krijgen in mijn hoofd (en uiteindelijk wil ik het natuurlijk niet en heb ik spijt dat ik mijn man weer daarmee heb belast ...) etc......
Ik ben er lang nog niet, maar ik ben zeker aan het groeien en ik hoop dat jij ook blijft knokken want je komt er wel hoor!
Ik wens je heel veel sterkte, My-Phuong.
[/quote][/quote]
Gewijzigd door My-Phuong op 05-01-2010 12:05
Artikelen 
maar ik heb een hele fijne therapeute getroffen en ik groei enorm het afgelopen half jaar... gr B