| Auteur |
hoor ik hier wel? |
ielsie
Lid
Berichten: 10
Lokatie: oost-Vlaanderen
Aangemeld: 12.08.06 |
| Geplaatst op 13-08-2006 17:36 |
|
|
Hallo iedereen,
ik ben Ielsie, een (bijna) 34 jarige alleenstaande mama met een zoontje van bijna 8...
Ik ben hier terecht gekomen via de zoekmachine...
Ik kom hier niet voor mijn eigen kind... maar voor mezelf; Ik heb ZELF een ernstige hechtingsproblematiek (zo noemen mijn peutjes het) en zit nogal behoorlijk in de nesten momenteel wat betreft mijn contact met andere mensen...
Ik ben een opvoedster en werk zelf met kinderen en jongeren met een hechtingsproblematiek. Maar doordat het zo dichtbij allemaal kwam, zit ik nu al twee jaar (ziek) thuis...
Ik heb wel behoorlijk wat inzicht in de problematiek... .maar als het je zelf aanbelangd is het toch nog wat anders. Ik zie en hoor mezelf vanalles verkeerd denken... maar dat kluwen van 'hechten' is ZO groot en ZO ingewikkeld dat ik vaak niet weet hoe ik met mezelf moet omgaan...
Ik ben jarenlang misbruikt door iemand in het dorp (en nog meerdere anderen) Hierdoor heb ik een meervoudige persoonlijkheid en daarbij borderline en een hechtingsstoornis... Ik wil dit allemaal verwerken en accepteren en zit al een aardig eind hier naartoe... Maar momenteel wegen de hechtingsproblemen HEEL zwaar door...
Het gaat hier dus niet over mijn kind... maar over mezelf... Kan dit hier?
Ik wil tevens alle mama's en papa's en andere opvoed(st)ers die hier komen een hart onder de riep steken want een kind/jongere met een hechtingsprobleem groot brengen is heel zwaar en heel moeilijk... Dus sterkte allemaal...
groetjes
ielsie |
|
|
| Auteur |
RE: hoor ik hier wel? |
webmaster
Superbeheerder
Berichten: 13
Aangemeld: 29.03.04 |
| Geplaatst op 17-08-2006 17:26 |
|
|
Hoi Ielsie,
Welkom op de website. Weten hoe je met hechtingsstoornis om moet gaan is 1, maar er ook iets mee doen is hele andere koek. Soms kun je dingen wel weten, maar werkelijk veranderen is moeilijk. Zeker als je een persoonlijkheidsstoornis heb, is veranderen heel erg moeilijk. Ik wens je er toch veel succes mee en als je vragen hebt, kun je hier terecht, hoor !
Groet,
Stephan
|
|
|
| Auteur |
RE: hoor ik hier wel? |
ielsie
Lid
Berichten: 10
Lokatie: oost-Vlaanderen
Aangemeld: 12.08.06 |
| Geplaatst op 17-08-2006 22:38 |
|
|
dank je Stefan...dat ik hier welkom ben...
Het is opboksen hoor. Ik kom met veel lotgenoten in contact, maar zelfs daar is het vaak opboksen tegen onbegrip en 'het niet snappen'...
Naast mijn persoonlijkheidsproblematiek, waar ik mee worstel en hierdoor wel al eens iemand 'verlies', knok ik ook om te blijven rechtstaan met een hechtingsproblematiek... Ik zie mezelf vaak dingen 'verkeerd' doen, maar als ik da zien is het onheil dikwijls al geschied... Ik vind het inderdaad al knap dat ik het zie, want het zien is een eerste stap om het te veranderen... Maar dat het zo hard en moeilijk zou zijn...
Ik ben door mee te werken aan een reportage voor televisie (echt een mooie en serene reportage) naar buiten gekomen met mijn verleden vazn misbruik en manipulaties en dergelijke. Dat je hierdoor 'in de knoop zit met jezelf' kunnen mensen met wat boerenverstand nog 'plaatsen'... maar dat je je moeilijk aan iemand kunt/durft/wilt hechten is onbegrijpelijk want 'hoe kun je nu afhankelijk zijn van een dader'???!!!! Zulke reacties krijg je dan wel.
Doen ze pijn? Beetje wel... maar vooral vind ik het erg voor mezelf dat zelfs tussen lotgenoten weinig begrip is. Ik neem het hen niet kwalijk, maar een hechtingsproblematiek is een taboe in de taboe. Dat kinderen dat hebben tot daar aan toe, maar een volwassen vrouw met een kind?
Mensen nemen afstand, alsof je besmettelijk bent... Terwijl ik mensen nodig heb... mensen die mijn ritme een beetje volgen en eerlijk met me zijn.
Ik heb al zoveel relaties zien springen... mijn huwelijk... vriendinnen die dag zeggen... zogezegde vrienden... je zou bang worden van mensen terwijl ik er net nodig heb...
Het kan me heel triest maken... want ik sta vaak zo alleen... met mijn hechtingsstoornis, met mijn DIS, met mijn gevoelens en emoties en gedachten...
En dan vraag je je af van waar die strijdlust blijft komen...
Hoe gaan jullie hier mee om? met die pijn en verdriet van het alleen zijn... komt deze problematiek dan niet meer op de voorgrond?
Geluk... sommigen moeten er toch voor vechten hoor!
dank voor je bemoedigende woorden
ielsie |
|
|
| Auteur |
RE: Weet iemand raad? |
jose_met
Lid
Berichten: 1
Aangemeld: 21.02.07 |
| Geplaatst op 21-02-2007 18:41 |
|
|
Ik doe de opleiding SPW en leer hoe je mensen met een hechtingsstoornis begeleid. Al deze aspecten komen veel over één met gevoelens die ik beleef en beleefd hebt.
Vroeger ben ik veel geslagen door mijn iets oudere broer, van jongs af aan, ik ben nu 18 jaar en ben nog steeds bang voor hem. Ik wordt angstig als hij in mijn buurt komt of tegen mij praat...Laatst viel hij weer aan(na een lange tijd niet), waardoor ik helemaal in paniek raakte..Mijn ouders hadden het nooit door tenzij ik huilde en ze vroegen wat er was. Maar na een tijd ging het weer door tot ik een jaar of 12 was. Vroeger was ik al een 'jankbal' ik huilde veel omdat ik het niet kon plaatsen waarom iemand zo iets bij je kan doen jarenlang, elke dag huilde ik vroeger omdat ik dan weer een pak slaag kreeg en waarom....?
Ik las een stukje dat vriendschappen erg oppervlakking zijn, ik heb dit zelf ook heel erg, ik heb weinig vriendinnen en heb hier ook weinig behoefte om deze te onderhouden. Op school zijn klasgenoten erg 'close' met elkaar en ik niet. Ik voel mij dan buiten gesloten. Als ik merk dat ik te dichtbij kom bie iemand, raak in paniek en wil afstand van die persoon nemen, is dit normaal?
Ik heb soms het gevoel door wat er vroeger is gebeurfd ik nog steeds onbewust emotioneel in de war ben. Dat het nog steeds meespeelt in mijn dagelijks leven. Wat ik heb meegemaakt
Kan iemand hier eens op reageren wat ik hier nou mee moet?
Of wat ik hier precies allemaal mee moet, ik loop hiermee rond maar kan het bij niemand kwijt..
Groetjes een Jose
Gewijzigd door jose_met op 21-02-2007 18:41 |
|
|
| Auteur |
RE: hallo |
knuffeltje81
Lid
Berichten: 4
Aangemeld: 02.10.06 |
| Geplaatst op 13-04-2007 23:13 |
|
|
ik wil even reageren op je bericht...
Ik studeer maatschappelijk werk en dienstverlening en ben nu bezig met mijn scriptie. Omdat ik er tijdens mijn stage ben achtergekomen dat ik mogelijk een hechtingsprobleem heb wilde ik mijn onderwerp hierover doen.
Ik denk namelijk dat als ik een client tegenkom met een hechtingsprobleem dat het best lastig is om deze te begelijden.
Ik ben nu overigens wel zelf in therapie. (EMDR)
Hier ga ik binnenkort de eerste sessie van beleven dus ben benieuwd.
Ik denk dat je wel met mensen met een hechtingsstoornis kunt werken, als je maar bekend bent met je eigen en weet waar voor jou je knelpunten liggen en hoe je daarmee moet omgaan. |
|
|
| Auteur |
RE: hoor ik hier wel? |
Wopi
Lid
Berichten: 4
Aangemeld: 29.01.10 |
| Geplaatst op 14-04-2010 21:00 |
|
|
Hoi,
Ik viel op die titel 'hoor ik hier wel': dat heb ik bijna dagelijks in mijn hoofd. Overal waar ik ga of sta, draag ik dit met mij mee. Ik was blij toen ik las dat je welkom was. Ik dacht ook: weer zo iets ingewikkelds net als ik. Ik heb niet dezelfde dingen meegemaakt. Maar therapeuten noemen het vaak 'te veel' en 'onbehandelbaar'. Laatst ook weer 'je zou beter medicijnen nemen voor je angsten'. Alsof dat genezing is. |
|
|
Artikelen 