http://www.hechtingsstoornis.nl/ Hechtingsstoornis/Geen-Bodem-Syndroom (GBS). Een forum van De Knoop. http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=10&thread_id=1819 Hoi, ik ben 42 jaar, vrouw en ik heb een relatie. Ik hoop hier een beetje herkenning te vinden. Ik zie het eigenlijk niet meer zo goed zitten. De meeste tijd moet ik al mijn gevoelens onderdrukken en in mijn relatie is het nog nooit echt vlot gelopen. Ik vecht al 4 jaar tegen &#39;weer alleen zijn&#39;, ik slaag er niet in om positief te zijn in een relatie. We zijn enkele maanden geleden met relatietherapie begonnen en daar kreeg ik die diagnose. Ik had toen het boekje &#39;niet geborgen geboren&#39; gelezen en ik herkende daar heel veel in. Ik herkende ook heel veel bij een vriendin die helaas heel ver woont maar dezelfde symptomen heeft als ik. Indertijd ben ik naar Nederland verhuisd voor mijn vriend, in de hoop dat ik met geduld en doorzettingsvermogen, het wel zou veranderen maar integendeel: ik heb alleen maar meer weerstand en ik wordt soms kwaad voor niks. Het is mij allemaal teveel. Ik zou ook in therapie gaan voor mezelf maar tot nu toe nog niks zinnigs gevonden: de laatste intake was heel &#39;ongelukkig&#39;: ik had namelijk te veel problemen en ik zou het nooit kunnen. Hoe moet ik in hemelsnaam van mijn problemen afkomen dan. Ik ben al een tijdje bezig met zenmeditatie in de hoop om om te kunnen met mijn problemen, wat meer rust vinden en meer basis maar dit gaat traag en ik weet ook niet of het een goede weg is. Ik moet het preceis allemaal alleen uitzoeken en ik vertrouw ook niemand want die laten het toch afweten. Dat is het ook wel, ik ben niet in staat om iemand te vertrouwen en dit wordt ook wel iedere keer weer bevestigt. Ik heb ook geen vertrouwen meer in de relatietherapie en eerlijk gezegd zou ik graag opstappen maar die stap is ook zo moeilijk. Hij doet wel zijn best maar het komt niet aan. Ik kan niks voor hem voelen en dat is zo lastig om vol te houden. Dus blijf ik uit schuldgevoel bij hem.<br /> Ik woon anderhalf jaar in Nederland en ik loop hier tegen van alles aan: ik leer geen mensen kennen of zeer moeilijk. Ik voel me nooit op mijn gemak in een groep. Ik ga bijvoorbeeld gaan hardlopen maar de sociale contacten zijn er echt te veel aan. Ik wil wel, maar ik zie iedereen zo gezellig onder elkaar praten dat ik denk &#39;wat doe ik er toe&#39;, &#39;men zoekt hier geen contact meer&#39; Ik merk dat wel dat andere nieuwkomers vaak wel aansluiting vinden. Maar zoals altijd blijf ik alleen en moet ik het alleen doen. Ik voel me soms echt te veel op deze wereld. <br /> Ik werk niet sinds vier jaar omdat ik slecht zie. En het zou wel weer kunnen mits aanpassingen maar ik heb er zoveel schrik voor. Ik heb voordien administratie gedaan en dat ligt me totaal niet. Maar omdat ik bang was deze job te verliezen, ben ik daar veel te lang gebleven. Ook daar had ik moeite met een aantal collega&#39;s. Ik wou werken en ik &#39;vergat&#39; dat je ook sociale contacten moest maken. <br /> Ik zou vrijwilligerswerk kunnen doen maar dat schrikt mij ook af: angst voor mensen / visuele beperking. Dit vergt weer aanpassing wat ze niet kunnen. <br /> Door die visuele bepering kan ik minder mijn andere problemen maskeren, moet ik wel meer contact zoeken met andere mensen maar dit roept zoveel stress op. Voor mijn relatie, leefde ik alleen en ik had wel een beetje mijn draai gevonden: ik probeerde zoveel mogelijk pijnlijke zaken te vermijden en probeerde me alleen goed te voelen alhoewel ik me vaak heel eenzaam voelde. Maar in een relatie voel ik me ook ontzettend eenzaam en heb ik weer last van mijn woede-uitbarstingen. Ik zou dit het liefst weer vermijden maar ik weet dat dit geen oplossing is. Maar wat dan wel. Het is lastig want ik slaap ook heel slecht. <br /> Met mijn familie heb ik maar een oppervlakkige band, het voelt toch zo en hoe kan je dan openstaan voor je schoonfamilie? Ook nog zoiets, daar schaam ik me dood omdat ik zo&#39;n slechte partner ben voor hun zoon.<br /> <br /> En voor de rest: ik ben nu sinds januari thuis (na mijn revalidatie) en ik probeer hier de weg te leren kennen, allerlei cursussen te volgen en toch onder de mensen te komen. Ik moet er hard voor vechten. En dan maar hopen dat het beter wordt.<br /> <br /> Vele groetjes http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=10&thread_id=1818 Ik had het nooit gedacht maar toen de therapeut het zei dan viel alles wel op z&#39;n plaats. Maar zoals jullie weten, is dat verre van een oplossing nog. Ik ben sinds een paar maanden in relatietherapie omdat ik &#39;niks&#39; voel voor mijn vriend. Ik had voor een relatie gekozen omdat ik dacht dat dat &#39;niet-voelen&#39; van mij zou overgaan in normale gevoelens van liefde. Naarmate de jaren verstreken, werd de wanhoop groter tot op een punt dat ik dacht om op te stappen. Ik ben nu 42 jaar en woon anderhalf jaar bij mijn vriend. In dat anderhalf jaar ben ik nog in revalidatie geweest voor mijn slechtziendheid. Allemaal moeilijke dingen. Voor die revalidatie moest ik intern zijn en daar is het ook beginnen wringen. Ik kon me niet aan die groep onttrekken en ik voelde me er nooit bijhoren. Maar als er iemand te dicht kwam kreeg ik ook angst dat ik door de mand zou vallen (opnieuw in de steek gelaten worden) of was ik bang dat ik mijn grenzen niet zou kunnen bewaken. Als ik thuis was, was ik heel afstandelijk naar mijn vriend toe. Ik had er spijt van dat ik verhuisd was naar zijn stad, alles heb achtergelaten (dat was ook niks bij nader inzien) en ik kon het niet verdragen om afhankelijk te zijn.<br /> Gelukkig liepen er op die revalidatie ook goede hulpverleners rond en ben ik toch voorzichtig met mijn ander probleem gekomen nl. mijn relatie en mijn slecht gevoel daarbij. Het heeft me tijd gekost om het te durven zeggen. Zo ben ik in relatietherapie gekomen. Buiten die therapeut is er niet echt iemand die begrijpt wat een hechtingsprobleem is, buiten één iemand die ik van vroeger kende. Ik klaagde nu en dan over mijn relatie en zij ook en ik vertelde over mijn hechtingsproblemen. Veel dingen zijn herkenbaar als we elkaars verhaal horen. Ook het boekje &#39;niet geborgen geboren&#39; heeft me veel doen inzien. Maar weten is niet hetzelfde als kunnen toepassen. Ik las het hier ergens nog dat je het allemaal wel kan weten en toch zie je jezelf foute dingen doen. Erg is dat. Ik zou ook in individuele therapie gaan maar t&#39;is moeilijk om iemand te vinden waarmee het enigszins klikt en die niet bang wegloopt van mij wegens teveel problemen. http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=10&thread_id=1817 Hoi,<br /> <br /> Ik viel op die titel &#39;hoor ik hier wel&#39;: dat heb ik bijna dagelijks in mijn hoofd. Overal waar ik ga of sta, draag ik dit met mij mee. Ik was blij toen ik las dat je welkom was. Ik dacht ook: weer zo iets ingewikkelds net als ik. Ik heb niet dezelfde dingen meegemaakt. Maar therapeuten noemen het vaak &#39;te veel&#39; en &#39;onbehandelbaar&#39;. Laatst ook weer &#39;je zou beter medicijnen nemen voor je angsten&#39;. Alsof dat genezing is. http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=19&thread_id=1816 Hoi, ik kom hier ook even mijn verhaal plaatsen... sinds enkele maanden heeft de relatietherapeut gezegd dat ik met een hechtingsstoornis zit. Wat een woord hé. <br /> Even ervoor heb ik het boek &#39;niet geborgen geboren gelezen&#39; en wat een paar jaar geleden onbegrijpelijk was en veel weerstand opriep, viel nu op zijn plaats.<br /> Ik ben 42 en ik sukkel nog altijd met erge onzekerheid naar mensen toe, ik ben er altijd op voorbereid dat ze me gaan laten vallen. Ik heb een relatie, maar hoe? als het van mij afhing, was ik al lang weggerend. Ik leef dus in de spanning van weglopen of blijven en dat heb ik ook wel met vrienden: mag ik dichterbij komen of juist niet. Ik ben vaak op zoek naar signalen of ik geen last ben en als ik dat voel dan loop ik hard weg. Als ik alleen ben, dan kan ik niet alleen zijn omdat ik me dan zo oneindig verlaten voel maar als ik met iemand ben, dan wil ik weglopen en verlang ik naar eenzaamheid. Ik zit dus vaak in conflict met mezelf.<br /> Ik heb ook al altijd het gevoel gehad dat ik vol met woede zit en dit dus vaak moet onderdrukken maar daar kruipt zoveel energie in. Bovendien slaag ik daar niet altijd in. <br /> Ik ben al lang in therapie maar met onderbrekingen: maar gelukkiger ben ik er niet dor geworden. Soms kom je heel nare ervaringen tegen: precies of er niks te doen is aan je probleem. Alleen de laatste therapeut is precies op het probleem gestoten, raadde me pessotherapie aan maar daar werd ik dan weer afgewezen omdat ik &#39;instabiel&#39; ben. Ik zou zo graag eens wat meer vertrouwen willen ervaren, meer positieve gevoelens... maar dat gaat zo moeizaam.<br /> Een moeilijke jeugd met een alcoholistische vader en een kwetsbare moeder. In de couveuse moeten blijven volgens mijn moeder maar ook nog eens op heel jonge leeftijd in het ziekenhuis opgenomen wegens mijn oogaandoening.<br /> Groetjes,<br /> <br /> Wopi http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=9&thread_id=1815 Hallo ruyter<br /> Wat herkenbaar, mijn &quot;stiefzoon&quot;manipuleert regelmatig mijn verstandelijk beperkte dochter door bijv te dreigen dat hij ervoort zorgt dat ze bang moet zijn voor hem als ze ons iets vertelt, het ergste vind ik dat ik steeds vaker het gevoel heb dat we de andere kinderen moeten beschermen tegen hem, terwijl hij ook heel lief kan zijn maar dan ineens omslaat...het is zo moelijk te begrijpen. http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=9&thread_id=1814 [quote][b]lonnie schreef:[/b]<br /> hoi lisette,<br /> ik las je oproepje en dacht hier moet ik even op reageren!<br /> Wij hebben ervaring met basic trust wij hebben een dochter van 9 met zware hechtingsproblematiek en zijn ook bij basic trust beland.<br /> In onze beleving is basic trust geen toegevoegde waarde geweest. wat ze doen is dat je in de rol van therapeut moet gaan zitten, en dit is op langere termijn niet vol te houden je moet eigenlijk emotieloos met je kind omgaan. je mag namelijk niet in een complimenterende vorm met je kind comminuceren je mag niet van uit de ik vorm praten en zo waren er nog een paar meer.en als ouder ben je heel snel geneigd dit te doen dit gaat eigenlijk automatisch. door de video training die je krijgt wordt je wel heel duidelijk om te leren kijken naar de kleinere signalen te kijken die het kind af geeft maar dan ben je er gewoon weg nog niet mee. en voor een tijdje gaat het goed maar uiteindelijk hebben de kinderen je toch door en zetten ze zich opnieuw tegen je af. want het is gewoon zo dat het kinderen met hechtingstoornis tegenover anderen altijd aangepast gedrag laten zien, dus echt er helemaal doorheen prikken lukt nooit. ze zijn een kei om je te beduvelen en met je te spelen(Gevoelsmatig.) Nou is het wel zo dat emotieloos met een kind omgaan met deze problematiek enigzins helpt maar met elk woord wat je zegt continu te moeten nadenken hoe je het zegt. en als ouders ben je vaak al aan het einde van je latijn met deze kinderen.Ja idereen natuurlijk zijn eigen ervaring maar voor ons was het geen succes wij zijn een ander pad opgeslagen. heel veel sterkte.[/quote] http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=9&thread_id=1813 hoi,<br /> il las je verhaal en wat ik lees is allemaal heel herkenbaar.<br /> Wij hebben een dochter van 9 met zware hechtingstoornis. wij zijn ook dat hele traject door gegaan thuis uiteindelijk was het niet meer te houden. wij hebben uit zelf bescherming uiteindelijk gekozen om onze dochter te plaatsen op een leefgroep (het is een hele moeilijke en verdrietige beslissing) in eertse instantie alleen na school en thuis slapen maar zelfs dit ging niet meer. nu heeft zij een vaste residentieplaatsing en is de rust thuis enigzins wedergekeerd dan komt er tijd voor jezelf om orde op zaken te stellen en te verwerken. het is de beste keuze die we ooit hebben gemaakt onze dochter heeft geen inlevings vermogen en voelt ook niet wat wij voelen dus het feit dat zij daar leeft vindt zij prima het gaat haar ook goed en opvoeden ja dat moet je loslaten dat doen ze zelf ze accepteren geen gezag ze zitten in hun eigen wereld.de groep pakt dat heel goed op zij hebben ook geen emotionele betrokkenheid in de zin dat zij daar iets bijvoelen ivm opvoeden . ik kan er verder een heel verhaal nu neerzetten dat doe ik niet maar ik wens jullie heel veel sterkte succes !! http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=9&thread_id=1812 hoi lisette,<br /> ik las je oproepje en dacht hier moet ik even op reageren!<br /> Wij hebben ervaring met basic trust wij hebben een dochter van 9 met zware hechtingsproblematiek en zijn ook bij basic trust beland.<br /> In onze beleving is basic trust geen toegevoegde waarde geweest. wat ze doen is dat je in de rol van therapeut moet gaan zitten, en dit is op langere termijn niet vol te houden je moet eigenlijk emotieloos met je kind omgaan. je mag namelijk niet in een complimenterende vorm met je kind comminuceren je mag niet van uit de ik vorm praten en zo waren er nog een paar meer.en als ouder ben je heel snel geneigd dit te doen dit gaat eigenlijk automatisch. door de video training die je krijgt wordt je wel heel duidelijk om te leren kijken naar de kleinere signalen te kijken die het kind af geeft maar dan ben je er gewoon weg nog niet mee. en voor een tijdje gaat het goed maar uiteindelijk hebben de kinderen je toch door en zetten ze zich opnieuw tegen je af. want het is gewoon zo dat het kinderen met hechtingstoornis tegenover anderen altijd aangepast gedrag laten zien, dus echt er helemaal doorheen prikken lukt nooit. ze zijn een kei om je te beduvelen en met je te spelen(Gevoelsmatig.) Nou is het wel zo dat emotieloos met een kind omgaan met deze problematiek enigzins helpt maar met elk woord wat je zegt continu te moeten nadenken hoe je het zegt. en als ouders ben je vaak al aan het einde van je latijn met deze kinderen.Ja idereen natuurlijk zijn eigen ervaring maar voor ons was het geen succes wij zijn een ander pad opgeslagen. heel veel sterkte. http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=9&thread_id=1811 hallo<br /> Volgende week ga ik voor het eerst samen met mijn partner naar de organisatie Basic Trust om te praten over onze (stief)zoon, mijn partner en zijn ex-vrouw hebben daar al een gesprek gehad, en men kwam daar tot de conclusie dat onze zoon een hechtngsprobleem heeft, en een bodemloos kind is. ( hij is geadopeerd op zijn derde). Ik ben benieuwd of er iemand aan kan geven wat de ervaringen met Basic Trust zijn....zij gaan ons &quot;leren&quot;begrijpen wat er allemaal in onze zoon omgaat en waarom hij zo&#39;n afwijkend gedrag vertoont, het word steeds erger en we zijn de wanhoop nabij, ik heb er nog steeds moeite mee om zijn totale gedrag op hechtingsproblematiek te verhalen....sommige dingen die hier gebeuren kunnen gewoon niet maar hij is bijna niet te straffen en leert zo niet waar de grens is van bepaalde gedragingen...alles komt voort uit angst....volgens het basic trust concept...wie heeft er ervaring mee? Het zou me enorm helpen om andere ervaringen te lezen....<br /> <br /> groetjes http://www.hechtingsstoornis.nl/forum/viewthread.php?forum_id=19&thread_id=1810 Wat een herkenbare verhalen...pff<br /> Ik zal me even voorstellen, ik ben Lisette en woon samen met mijn partner en 3 kinderen. We zijn een samengesteld gezin, ik heb 2 dochters waarvan de jongste met het Ohdo-syndroom en mijn &quot;stiefzoon&quot; die geadopteerd is op 3 jarige leeftijd.<br /> Vanwege de steeds groter wordende problemen met onze zoon zijn we recent in contact gekomen met Basic Trust, misschien kunnen zij ons helpen. We zijn de wanhoop nabij en het drukt een enorme stempel op ons gezinsleven waarvan we niet weten hoe lang het nog goed gaat ondanks dat we allemaal veel van elkaar houden.<br /> Hebben we gefaald als gezin, wat kunnen we nog doen...en zo blijven we ons vanalles afvragen.